وقتی که این کشمکش ها راهی به جایی ندارند

آن وقت این ابیات مضحک سطحی مزخرف شعارند

ما منتظر تا بتابد یک پرتو از آن حقیقت

این ابرهای سیاهی بی فکر آن که ببارند

با عقده هایی قدیمی هفت آسمان را گرفته

با نعره هایی که انگار تحقیر این انتظارند

اصلا ولش کن بیا تا همپای وحشت برقصیم

با تیرگی ها که جزئی از بازی روزگارند

تا کی بنالیم از این که خورشیدهامان سرابند

ول کن همه ضجه ها را این دردها بی شمارند

دل بکن از آسمان ها وقتی که قدرت زمینی است

وقتی که این کشمکش ها راهی به جایی ندارند

وقتی نگاه پنجره                            با وحشتی تازه گره

می خورد  می خواند از جنون         شاعر و شعری باکره

در ذهن او جان می گرفت             در ذهن گنگ شاعر  ِ

این بیتهای بی هدف                  این واژه های مسخره

پشت نگاهی که فقط                 تشویش بود و دلهره

تکرار می شد وحشت  ِ            تکراری ِ هر منظره

و شاعری جان می سپرد        در دفتری بی خاطره

پ ن : طبق آخرین تحقیقات ها!!! طبع شعر حقیر ارتباطی مستقیم

 با میزان پشت کنکوریتم دارد

لعنت به این اتاق تنگ

که تمام پنجره هایش نسبی اند

و وسعت مناظرش این قدر گشاد است

که خودت را تویش گم می کنی

و خدا که توی سرت وول می خورد

گول می مالی

سرت را

تا ماست مالی کنی وحشتت را

از اتاق

از پنجره ( گشادی اش )

و از کوچه (که همیشه به بن بست می رسد )

ـــــــــــ الو سلام بفرمایید ( صدایی زنانه که چشم خواهری اصلا هم ناز نیست)

ـــ الو سلام . خسته نباشید .  نظام وظیفه؟

( صدای بنده که به شدت ناز خوشگل و تو دل برو می باشد )

ــــــــــــ بله نظام وظیفه ی ناجا بفرمایید

ــ ببخشید من متولد ۶۶ ام .امسال کنکور شرکت کردم و قبول نشدم

می خوام سال دیگه شرکت کنم.........( هنوز جمله تموم نشده )

ــــــــــــــ نمیشه

ــ چرا؟؟؟

ــــــــ آخه قانون تمدید لغو شده و شما باید ......

ــ یعنی هیچ راهی نداره؟

ــــــــــ نه

ــ ممنون ( صدای من در حالی که فکم افتاده و کپ نموده ام )

.....................و بدین ترتیب  ریده شد توی زندگی ما

پ ن : مااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااا ( این صدای تعجب می باشد )

اونایی که من رو از نزدیک زیارت کردند می تونند بیشتر به عمق فاجعه پی ببرن

شاعر تمام قصه را از انتها خواند

کافر شد و در کفر خود , خود را خدا خواند

قاضی شد و محکوم کرد این زندگی را

عمق حماقتهای خود را از قضا خواند

تبعید شد اما کجا؟ اصلا مهم نیست

در ناگزیریهای خود در ناکجا ماند

هی دست و پا زد تا کسی او را بفهمد

اما میان طعنه ها بی دست و پا ماند

در باتلاق زندگی کم کم فرو رفت

شاید به سوی قهقرا........بی جست و جو رفت

هی دست و پا می زد ولی باید فرو رفت

پشت هزاران شک و حدس: شاید.......فرو رفت

گم بود و گم شد در حضور شک و تردید

گم شد میان لحظه های بیم و امید

گم بود در خود در خدا در واژه هایش

در قصه ای که خوانده بود از انتهایش

در شاعری که قصه را بی انتها دید

در شاعری که قصه را هرگز نفهمید

خدایی را که باید خواند به زیر واژه ها جا ماند

خدا خندید چون می دید زمین  این بار تنها ماند

وکم کم بغض یک فریاد, گلو را تازه کرد اما

سکوتی خیس تکراری است , درِ نفرین چرا وا ماند؟

که من لعنت کنـم خود را و دنیا را که کوچک نیست

گریزی از خدا تا خود , صدایی از درون : هی....ایست

و خط قرمزی تازه , به رنگ کهنگی خون

و سانسور می کنم خود را که تو باید بری بیرون

جُــنــُب شد ذهن ملعونت و غسلی پاکتر باید

تیمم می کنی در خون , که اینجا خاک , تر باید

و کم کم هی , کمک , من , آب , همه بیدار و تو در خواب

انا لحق , کهنگی , تکرار , همه بر دار و تو در خواب

و صبح صادقت انگار ، دروغی تازه تر بوده

و من بیدار می مانم , برای کشتن مهتاب

که شب تاریک بود اما , زمین غرق حضورش شد

حضورش  یک فریب اما   زمین معتاد نورش شد

و او تابید تا دنیا نفهمد رنگ فردا را

و او تابید و بی تابی , جدا کرد از خدا ما را

پ ن : با تشکر از شبلی عزیز بابت راهنمایی اش

من باب راست و ریس کردن وزن